در نهمین روز اعتراضات سراسری فعالیتها در بیش از ۲۲۲ نقطه از ۲۶ استان ایران ادامه یافت. گزارشهای تاییدشده از منابع مختلف، از جمله نهادهای حقوق بشری و رسانههای بینالمللی، نشاندهنده تجمعات شبانه، درگیریهای محدود اما شدید در برخی نقاط، اعتصاب گسترده کسبه، و شعارهای مستقیم ضدحکومتی است. تا این شب، تعداد کشتهشدگان از آغاز حرکت به حداقل ۲۵ نفر رسیده، با گزارشهایی از کشته شدن حداقل سه کودک و بازداشت گسترده بیش از ۴۰ شهروند زیر ۱۸ سال. همچنین، صدها نفر دیگر زخمی شدهاند و بازداشتها به هزاران مورد تخمین زده میشود.
گزارشهای برخی مناطق:
تهران: تجمعات در محلههایی مانند نارمک، هفتحوض، نازیآباد، جمهوری، بازار بزرگ و اطراف پاساژ علاءالدین ادامه داشت. نیروهای امنیتی با گاز اشکآور و باتون پاسخ دادند و پاساژها نیمهفعال ماندند. اعتصاب بازاریان در مراکز تجاری پایتخت پایدار بود، گزارشهایی از پرتاب سنگ و کوکتل مولوتوف توسط معترضان وجود دارد.
اصفهان (خمینیشهر، فولادشهر، کوشک، ارکواز): درگیریهای سنگین با استفاده از کوکتل مولوتوف علیه نیروهای امنیتی گزارش شد. کسبه اعتصاب کردند و زنان نقش فعالی در تجمعات داشتند.
یاسوج (کهگیلویه و بویراحمد):
درگیری شدید خیابانی با مقاومت معترضان از طریق سنگ و کوکتل ادامه یافت. شعار آزادی آزادی غالب بود و تنش تا ساعات دیروقت شب پایدار ماند.
کرمانشاه و ایلام (سنقر، کلیایی، ملکشاهی، بمپور): تجمعات گسترده با شلیک مستقیم ساچمه، گاز اشکآور و حتی گلوله جنگی همراه بود. مردم ایستادگی کردند و شعار مرگ بر خامنهای و مرگ بر دیکتاتور سر دادند.
مازندران (ساری): تجمعات شبانه با شعارهای تند ادامه یافت. مواردی از نجات معترضان از دست نیروهای سرکوب و پرواز پهپاد یا هلیکوپتر برای نظارت گزارش شد.
بیرجند و شیراز: تجمع دانشجویان با شعارهایی مانند میکشم آنکه برادرم کشت و این سال سال خونه، سیدعلی سرنگونه برگزار شد.
سایر نقاط (قزوین، فردیس کرج، بهبهان، مشکان فارس، اسلامآباد غرب، زاهدان، بندرعباس و شهرهای کوچکتر): گسترش به مناطق حاشیهای و شهرهای کوچکتر ادامه یافت، با هستههای اولیه اعتراض، آتش زدن اموال دولتی و شعارهای مستقیم علیه رهبر رژیم. در برخی نقاط مانند لردگان و کوهدشت، مراسم خاکسپاری کشتهشدگان به تجمعات ضدحکومتی تبدیل شد.
وضعیت اینترنت و کنترل دیجیتال:
اختلال اینترنت در این شب به اوج رسید و به شدت منطقهای و هدفمند بود. دادههای جهانی (مانند رادار کلودفلر) نشاندهنده کاهش ۳۰-۴۰ درصدی ترافیک نسبت به روزهای عادی است، با تمرکز روی کندسازی در مناطق پرتنش مانند تهران، اصفهان، کرمانشاه، ایلام و مشهد. ارسال پیامها ساعتها طول میکشد، دسترسی به شبکههای اجتماعی محدود است و بسیاری از VPNها از کار افتادهاند. این تاکتیک، هماهنگی معترضان را مختل کرده و انتشار تصاویر را با تاخیر شدید مواجه ساخته، اما همزمان خشم عمومی از محدودیتها را افزایش داده و مردم را به روشهای جایگزین (مانند ارتباط محلی) سوق داده است.
تحلیل کلی:
این شب، حرکت اعتراضی را در فاز پایداری پراکنده اما عمیق نشان میدهد. اعتراضات از مطالبات اقتصادی محض (مانند گرانی ارز و معیشت) به نفی مستقیم رژیم رسیده و لایههای متنوع اجتماعی (از کسبه، دانشجویان، زنان و کارگران تا شهروندان عادی در شهرهای کوچک) را دربرگرفته. گسترش به بیش از ۲۲۲ نقطه در ۲۶ استان، عمق نارضایتی انباشته از سالها فشار اقتصادی، سرکوب سیاسی و بیاعتمادی را تایید میکند. رژیم با ترکیب سرکوب فیزیکی (گاز اشکآور، ساچمه، گلوله، ورود به بیمارستانها) و دیجیتال (کندسازی هدفمند اینترنت) سعی در مدیریت بحران دارد، اما این روشها فقط زمان میخرند و هزینه حرکت را بالا میبرند بدون حل ریشه مشکلات؛ مانند تحریمها، تورم و ناکارآمدی اقتصادی.
سرکوب وحشیانه با شلیک مستقیم تیر جنگی، کشته شدن و بازداشت کودکان و نوجوانان، حمله به بیمارستان و ربایش پیکر کشتهشدگان و معترضان زخمی موجب شعلهورتر شدن خشم مردم و رادیکالتر شدن جنبش شده است. ادامه اعتصابها در بازارها و پراکندگی جغرافیایی گسترده نشان میدهد ابزارهای فعلی رژیم برای مهار کامل کافی نیست.
خانوادههای نوجوانان بازداشتشده زیر ۲۰ سال در یزدانشهر اعلام کردهاند اگر فرزندانشان تا ۲۴ ساعت آینده آزاد نشوند، خودشان به اعتراضات خواهند پیوست.
حرکت زنده مانده و نشانهایی از سازمانیابی محلی (مانند مقاومت در بیمارستانها و نجات معترضان) دیده میشود، اما برای گسترش پایدار نیاز به دور زدن محدودیتهای دیجیتال و تقویت هماهنگی غیرمتمرکز دارد. شبهای آینده تعیینکنندهاند: تشدید سرکوب میتواند خشم را انباشتهتر کند و به انفجار بزرگتر منجر شود، یا محدودیتها مردم را به روشهای خلاقانهتر سوق دهد.
رژیم در موقعیت دفاعی قرار گرفته و نشانههایی از نگرانی داخلی (مانند برنامههای احتمالی فرار) مشاهده میشود.
وضعیت همچنان پرتنش است و پتانسیل تغییر اساسی وجود دارد، اما هزینه آن برای مردم بالاست اما در نتیجه نابودی رژیم رقم خواهد خورد.